Radikal' in ''Bir tecavüz dayanışması'' haberine ithafen!

Ne denebilir ki!

Aslında o kadar çok şey varki denecek ancak yazıyı okurken gözyaşlarım bu sıkıştırılmışlığı anlatabilir. İçimden bir şey gelmiyor, ne bir öfke belirtisi ne bir kızgınlık hali sadece garip bir yalnızlık ve terkedilmişlik ve son nefesine kadar tüketilmişliği hissediyorum. Bu en vahşicesi olsa gerek, eskiden bir evin içinde herkesin bildiği ama sesini çıkarmadığı ensestlerimiz vardı, şimdiyse bir şehir var ülkemde, küçük kız çocuklarını çocukça şeylerle kandırıp kendi iktidarsızlıklarının acısını onlarla unutmaya çalışan. Koca bir şehir var ülkemde adımımı atmamama yetecek kadar yeterli nedeni bana sunan. Bir şehir var ülkemde yaşlısıyla genciyle erkeğiyle kadınıyla dünyanın en büyük günahını işleyen. Ne yapılabilir böyle bir durumda, nasıl yaşanabilir bu ülkede o insan demeye bile korktuğum insanların arasında. Nasıl umudu kalır insanın herşeyin bir gün daha güzel olacağına...